piątek, 26 kwietnia 2013

Zamek Chojnik

Pierwszą budowlą wzniesioną na górze Chojnik był pobudowany w połowie XIII wieku przez księcia Bolka Łysego i rozbudowany przez Bolka I Surowego dwór myśliwski. Pół wieku później książę Bolko II Mały wzniósł w tym miejscu granitowy zamek. Po jego bezpotomnej śmierci księcia i jego żony zamek przechodzi w ręce książęcego rycerza Gotsche Schoffa pozostał w rękach jego potomków, aż do upadku pod koniec XVII wieku. .
Widok na dziedziniec

Zamek był kilkakrotnie rozbudowywany - w XV wieku o kaplicę św.Jerzego i św.Katarzyny, w XVI umocniono i rozbudowano fortyfikacje dostosowując je do używania broni palnej. Co ciekawe zamek nigdy nie posiadał studni - wodę gromadzono w wielkich kamiennych cysternach. W 1675 po uderzeniu pioruna zamek spłonął doszczętnie i nie został już odbudowany. Schaffgottschowie przenieśli się do pobliskiego Sobieszewa.

Zamkowe mury
1822 roku na zamku utworzono schronisko, które funkcjonuje do dziś. W 1956 roku schronisko odwiedził wraz z grupą krakowskich studentów ksiądz Karol Wojtyła, późniejszy Papież Jan Paweł II.

Tablica upamiętniająca pobyt Papieża Jana Pawła II
(jeszcze jako księdza Karola Wojtyły) na Zamku Chojnik

Jak głosi legenda jeden z panów na zamku Chojnik miał córkę imieniem Kunegunda. Panna była równie piękna, co okrutna. Ogłosiła bowiem, że jej rękę (plus zapewne zamek jako bonus) dostanie ten rycerz, który w pełnej zbroi objedzie na koniu zamkowe mury. Wielu śmiałków straciło życie spadając w przepaść, aż zjawił się rycerz z Krakowa. Spodobał  się on pannie do tego stopnia, że chciała zwolnić go z tego karkołomnego zadania, jednak ten odmówił i jako pierwszy  objechał zamek wokół. Gdy wjechał na dziedziniec szczęśliwa Kunegunda wybiegła do rycerza, by powitać go już jako narzeczonego, jednak ten rzekł jej, że nie chce być z niewiastą tak okrutną, z kaprysu której zginęło tylu ludzi i odjechał. Upokorzona księżniczka rzuciła się w przepaść.

Widok z zamkowej wieży.
Zamek jest także nawiedzany przez duchy - w księżycowe noce na dziedzińcu można usłyszeć jęki niewinnych więźniów dochodzące z zasypanych zamkowych lochów - niektórzy panowie na Zamku Chojnik parali się zbójectwem. Innym  duchem chojnickiego zamku jest jedna z ofiar Kunegundy: utkany z ciemnej mgły rycerz na koniu  objeżdża zamek po blankach murów. Ciszę nocy zakłóca stukot końskich kopyt uderzających o kamienne mury. Jeszcze innego ducha może usłyszeć śmiałek, który w nocy znajdzie się w zamkowej baszcie: szybkie kroki  biegnące na szczyt wieży. Czyżby to okrutna księżniczka szła wymierzyć sobie sprawiedliwość?

Ekspozycja w schroniskowej jadalni.
 Obecnie Zamek jest udostępniony turystom do zwiedzania jako trwała ruina.  Na Zamku mieści się schronisko turystyczne, a także siedzibą Stowarzyszenia Bractwa Rycerskiego Zamku Chojnik które jest organizatorem odbywającego się corocznie Turnieju Rycerskiego "O Złoty Bełt Chojnika".


Pokaż Refael72 - podróże na większej mapie

Opracowano na podstawie:
  1. http://www.chojnik.pl dostęp: 2013-04-26
  2. Wernichowska B., Kozłowski M.; Duchy polskie (...); Wydawnictwo PTTK "Kraj"; Warszawa; 1983; s.14-15; ISBN 83-7005-065-4

czwartek, 25 kwietnia 2013

Zakręt śmierci w Szklarskiej Porębie
- wiele hałasu o nic.

Zakręt Śmierci –  ostry drogowy zakręt (180°) oraz punkt widokowy na Karkonosze położony na drodze wojewódzkiej nr 358 pomiędzy Szklarską Porębą a Świeradowem-Zdrojem. Nazwa tego zakrętu pochodzi od licznych wypadków samochodowych. [z Wikipedii]
Brzmi groźnie i jako takie jest reklamowane. Osobiście uważam, że przereklamowane. Jechałem tam kilkakrotnie i nie uważam tego miejsca za szczególnie groźne. Wystarczy przeczytać ze zrozumieniem ustawiony znak B-33 i możemy nawet nie zauważyć tego "śmiertelnego" zakrętu.

Zakręt śmierci na starej pocztówce
Źródło: WIKIMEDIA


Oczywiście, jeśli ktoś założy zbyt ciężkie buty może znaleźć się w Szklarskiej nieco szybciej niż planował, za to niekoniecznie w jednym kawałku, ale taki to i na prostej drodze może zrobić sobie (żadna strata) lub (niestety) komuś krzywdę.


Pokaż Refael72 - podróże na większej mapie



Zamek Chęciny

Zamek powstał na przełomie XIII i XIV wieku, a jego okres świetności to wiek XV i XVI.
Przez ten czas zamek pełnił różnorakie funkcje.

Król Władysław Łokietek przechowywał w zamkowej kaplicy skarbiec koronny.

Za panowania Kazimierza Wielkiego zamek był miejscem zesłania Adelajdy Heskiej, drugiej żony króla, "ukaranej" w ten sposób za bezpłodność.

Następnie zamek był siedzibą Elżbiety Łokietkówny, regentki Polski, matki króla Ludwika Węgierskiego.

Władysław Jagiełło rozszerzył funkcje zamku o więzienne. Wątpliwej przyjemności pobytu w zamkowych lochach mieli okazję doświadczyć przyrodni brat króla Andrzej Wingold za bunt, Warcisław z Gotartowic za poddanie Krzyżakom zamku Bobrownik, komturowie - jeńcy krzyżaccy pojmani pod Grunwaldem czy Hińcza z Rogowa oskarżony o romans z Sonką, czwartą żoną króla.

Lata świetności zamku kończą się w połowie XVI wieku, po opuszczeniu Polski przez królową Bonę. Zamek ulegał kolejnym pożarom, w tym umyślnym podpaleniom - podczas rokoszu Zebrzydowskiego i wojen szwedzkich. Od końca XVIII wieku zamek, lub raczej to co z niego zostało, służyło okolicznym mieszkańcom jako źródło materiału budowlanego.

Po drugiej wojnie światowej zamek odrestaurowano jako "trwałą ruinę".

Zamek jest ponoć nawiedzony. Wędrowiec schodząc wieczorową porą wąską ścieżką z zamku może usłyszeć mijającego go galopującego konia.






Pokaż Refael72 - podróże na większej mapie

Opracowano na podstawie:
  1. http://zamekcheciny.pl/ dostęp 2013-04-25
  2. Wernichowska B., Kozłowski M.; Duchy polskie (...);  Wydawnictwo PTTK "Kraj"; Warszawa; 1983; ISBN 83-7005-065-4


Skalne miasto Adršpach

Wybierając się do Adršpach należy zaopatrzyć się w wygodne buty (wystarczą sportowe do chodzenia), kilka godzin wolnego czasu i aparat fotograficzny. Wędrując widzimy wspaniale ukształtowane formy skalne przypominające ludzi, zwierzęta czy różne sprzęty.

Możemy stanąć wśród stada słoni, popatrzeć na całującą się parę kochanków, usłyszeć muzykę z kamiennych organów czy znaleźć zgubioną rękawiczkę. Mijając kapliczkę zadumać nad tymi, którym nie było dane wrócić z górskiej wędrówki.

Autor obok Słonia
© Refael72

Kochankowie

Organy

Rękawiczka

Kapliczka "tym, co nie powrócili"

Adršpašské skály są też miejscem, które upodobali sobie znani ludzie - jednym z nich był J.W. Goethe, o którego bytności w Adrszpaskich Skałach informuje pamiątkowa tablica i popiersie poety.
Popiersie Goethego

Inną (dodatkowo płatną) atrakcją jest skalne jeziorko, po którym odbywają się wycieczki łodzią. 
Skalne jeziorko

Na koniec wycieczki warto obejść sztuczne jeziorko w dawnym żwirowym wyrobisku.
Jeziorko w dawnej żwirowni

Dodatkowo jadąc do Adršpach od strony Trutnova warto wybrać krótszą, ale trudniejszą (w okresie zimowym droga może być nieprzejezdna) i znacznie ciekawszą trasę - w miejscowości Chvaleč należy skręcić w lewo i pojechać przez góry. 
Droga przez góry - "zakręty śmierci"
Będziemy mogli zaobserwować kilka następujących bezpośrednio po sobie "zakrętów śmierci".



Pokaż Refael72 - podróże na większej mapie

Cennik:
  • Dorośli  70,- Kč
  • Dzieci (6+), studenci, emeryci 35,- Kč
  • Rodzinne (2+2) 170,- Kč
  • Pies 10,- Kč
  • skalne jeziorko 50,- Kč

Parking:

  • rower 10,- Kč
  • motocykl 40,- Kč
  • Samochód, van 100,- Kč
  • minibus 150,-Kč
  • autobus 300,- Kč

Bilet jest ważny także na Teplické skalní město pod warunkiem przejścia wąwozem.

Więcej informacji: http://www.adrspach.cz/

sobota, 13 kwietnia 2013

Muzeum kanału "Dętka" /Музей канала "Камера"

Historia wodociągów i kanalizacji w Łodzi sięga początków XX wieku. Autorem pierwszych projektów był najlepszy fachowiec w Europie, budowniczy min. wodociągów w Warszawie (wspólnie z ojcem) oraz kanalizacji i  oczyszczalni ścieków w Pradze, sir William Heerlein Lindley. Wysokie koszty inwestycji, wynoszące 25  mln rubli, które przeraziły ówczesnych włodarzy miasta, a później także I wojna światowa, spowodowały, że projekt zarzucono.

Po odzyskaniu niepodległości, w 1919 roku wrócono do pomysłu. Szefem budowy został dawny współpracownik Lindleya, inż. Stanisław Skrzywan.

inż. Stefan Skrzywan
źródło: Wikipedia

Skrzywan zaproponował, by w pierwszej kolejności wybudować sieć kanalizacyjną. Pomysł zaakceptowano i w 1924 roku Uchwałą Rady Miejskiej przeznaczono na ten cel gigantyczną na ówczesne czasy kwotę 5 mln. złotych. Dla porównania - w lipcu 1924 kilogram masła kosztował 4,30 zł, a dniówka tkacza wahała się od 3,41 do 5,44 zł.

W roku 1925 zaczyna powstawać sieć kanalizacyjna. Ten rok przyjmuje się też jako rok powstania obecnego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji.

Pierwszy budynek podłączono do sieci kanalizacyjnej już w 1927 roku, a pięc lat później rozpoczęła działalność oczyszczalnia ścieków na Lublinku. Łódzkie kanały wykorzystywały naturalne ukształtowanie terenu Łodzi - teren opada w kierunku południowo-zachodnim, spływ ścieków odbywał się grawitacyjnie. Wraz z wybudowaniem kanałów zaistniała konieczność opracowania metody ich czyszczenia. Również i w tym przypadku postanowiono wybudować zbiornik, który wykorzystywać będzie odpływ grawitacyjny. Zbiornik taki został wybudowany jednocześnie z budową kanałów, a jego zadaniem było efektywne czyszczenie łódzkich kanałów.

Zbiornik ma owalny kształt kształtem przypominający samochodową dętkę - stąd nazwa. "Dętka" biegnie wokół palcu Wolności, będącego ówcześnie centralnym punktem Łodzi. Długość zbiornika to ~142 m, szerokość ~1,5 m, wysokość ~1,9 m, a pojemność to ~300 m3. "Dętka" łączy się z pięcioma kanałami (dwa kanały pod ulicą Piotrkowską i po jednym pod pozostałymi odchodzącymi od placu Wolności ulicami) za pomocą zasuw. Gdy zachodziła konieczność oczyszczenia kanału otwierano odpowiednią śluzę, a nagromadzona wcześniej deszczówka czyściła wybrany kanał. Metodę tę stosowano jeszcze do lat 60-tych ubiegłego wieku, kiedy to "Dętkę" zastąpiły samochody ciśnieniowe.

Muzealna ekspozycja

Kanał "Dętka"

Muzealna ekspozycja - zdjęcia z  budowy kanału

Muzealna ekspozycja - zdjęcia z  budowy kanału

Muzealna ekspozycja - śluza

Muzealna ekspozycja - zdjęcia z  budowy kanału

Muzealna ekspozycja - śluza

Muzealna ekspozycja

Muzealna ekspozycja - zdjęcia z  budowy kanału

Muzealna ekspozycja - zdjęcia z  budowy kanału

Muzealna ekspozycja

Kanał "Dętka"

Wejście do muzeum

Obecnie kanał "Dętka" - wciąż w doskonałym stanie technicznym ma charakter zabytku - jest oddziałem Muzeum Historii Miasta Łodzi.


Pokaż Refael72 - podróże na większej mapie


Muzeum Historii Miasta Łodzi
MUZEUM KANAŁU "DĘTKA"
Godz. otwarcia:
23.IV÷30.IX
czwartek, piątek 11:00÷19:00
sobota, niedziela 12:00÷20:00
1.X÷31.X
piątek 10:00÷14:00
sobota, niedziela 14:00÷18:00
1.XI÷22.IV
nieczynne
Kasa: pl. Wolności 2
Ceny N/U: 5 zł/3 zł
Opracowano na podstawie:

  1. Strona Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Łodzi (dostęp 2013-04-11)
  2. 85 lat - Dzieje Wodociągów i Kanalizacji w Łodzi; Wyd. Hamal Andrzej Majcherek; Łódź, 2010,
    ISBN 978-83-928867-0-9
  3. Wikipedia: William Heerlein Lindley (dostęp 2013-04-12)
  4. Weinfeld Ignacy, Oxińska Szcześniakowa Ludwika; Tablice statystyczne Polski, wydanie za rok 1924; Instytut Wydawniczy "Bibljoteka Polska"; Warszawa-Bydgoszcz 1925


История водопроводов и канализации в Лодзи тянется с начала XX  века. Автором первых проектов был самый лучший специалист в Европе, строительный мин . водопроводов в Варшаве (вместе с отцом) и канализации и  очистительного цеха стоков в Праге, сир Виллиам Хээрлеин Линдлей. Высокие издержки инвестиции, выносящее 25  млн рубли, которые испугали тогдашние главы города, а позднее тоже и мировая война, вызвали, что проект был забросен.

В 1919 годы, после восстановления независимости,  постройка вернулись в мысль. Начальником строительства остался прежний сотрудник Линдлея, инж. Станислав Скшиван.

Скшиван предложил, чтобы в первой очерёдности построить канализационную сеть. Мысль одобрили и в 1924 года Решением Городсково Cовета предназначили на эту цель гигантскую на тогдашние времена сумму 5 млн. золотых. Для сравнения - в июле 1924 килограмм масла стоял 4,30 зл, а дневной заработок ткача качался с 3,41 до 5,44 зл.

В году 1925 начинает возникать канализационная сеть. Этот год принимается тоже как год возникновения присутствующего Предприятия Водопроводов и Канализации.

Первое здание подключили в канализационную сеть уже в 1927 году, а пять лет позднее начала деятельность очистительный цех стоков на Люблинку. Лодзке каналы использовали натуральное рэльеф местности Лодзи - местность опадает в юго-западном направлении, сток стоков происходил гравитационно. Вместе из постройкой каналов возникшая необходимость обрабатывания метода их чистки. Также и в этом случае постановить построили канал, который использовать будет гравитационный отлив. Бак такого построен одновременно со строительством каналов, а его заданием было эффективное чистка лудзких каналов.

У канала есть овальная форма напоминающий автомобильную камеру - отсюда название. "Камера" бежит вокруг площади Свободы (plac Wolności), в тогдашные бремя центрального пункта Лодзи. Длина канала это ~ 142 м, ширина ~ 1,5 м, высота ~ 1,9 м, а объём это ~ 300 м3. "Камера" соединяется с пятью каналами (два канала под улицей Пётрковской и по одном под остальными отходящими от площади Свободы улицами) при помощи заслонов. Когда заходила необходимость очищения канала открывали соответствующий шлюз, а собранная дождевая вода чистила избранный канал. Этот метод применяли ещё до 60-этих лет прошедшего века, когда это "Камеру" заменили чисьненёвые машины.

Теперь канал "Камера" - всё в совершенном остановится техническим имеет характер памятника - отделение Музея Истории Города Лодзи.


Музей Истории Города Лодзи
МУЗЕЙ КАНАЛА "КАМЕРА"
Музей работает:
23.Апреля ÷ 30.Сентября
четверг, пятница 11:00 ÷ 19:00
суббота, воскресенье 12:00 ÷ 20:00
1.Октябпя ÷ 31.Октябпя
печатей 10:00 ÷ 14:00
суббота, воскресенье 14:00 ÷ 18:00
1.Ноября ÷ 22.Апреля
Мызей неработающий
Касса: Пл . Свободы 2
Цены Н / Ль: 5 зл / 3 зл